Brunei

Wczesna historia Brunei jest mało znana. Wiadomo jedynie, że już w VI wieku terytorium to miało powiązania handlowe z Chinami. W XIII wieku powstało tu małe państwo malajskie. Dwa stulecia później (XV w.) władcy Brunei przyjęli islam. Pierwszymi Europejczykami, którzy dotarli do Brunei w roku 1521, byli Portugalczycy uczestniczący w wyprawie Ferdynanda Magellana. W tym czasie sułtanat Brunei sprawował władzę nad całą wyspą Borneo, częścią wysp Sulu i Archipelagiem Filipińskim (bez części północno-wschodniej). W XVII-XVIII wieku o tereny te rywalizowały Anglia i Holandia. W XVIII wieku Anglicy założyli faktorie handlowe Kompanii Wschodnioindyjskiej. Wybrzeże Brunei było w owym czasie nie tylko ważnym ośrodkiem handlu niewolnikami, ale także dawało schronienie piratom, którzy kontrolowali szlaki handlowe. Anglicy wydali im walkę i w połowie XIX wieku wytępili korsarzy. W roku 1888 sułtan Brunei przyjął brytyjski protektorat. W roku 1929 odkryto na tym terenie złoża ropy naftowej i rozpoczęto ich eksploatację. W czasie II wojny światowej kraj znalazł się pod okupacją Japończyków (1942-1945). Po wojnie znów powrócił do Wielkiej Brytanii. Jednakże wśród ludności narastało niezadowolenie z obcych rządów i w roku 1962 wybuchło powstanie, krwawo stłumione przez Brytyjczyków. W roku 1971 kraj uzyskał autonomię wewnętrzną, a w roku 1984 pełną niepodległość. Brunei jest członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Należy także do ONZ. Sułtan Brunei ma władzę absolutną. W roku 1988 zdelegalizowano partie polityczne, a w roku 1990 wprowadzono malajską monarchię muzułmańską, propagującą wartości islamu.